Brał udział w obronie Warszawy we wrześniu 1939 r. Po kampanii wrześniowej zatrudniony jako kwatermistrz szpitala wojskowego w Warszawie. Aresztowany 18 grudnia 1942 r. i uwięziony na Pawiaku. W styczniu 1943 r. deportowany na Majdanek. Osadzony na polu III, pełnił funkcję blokowego. W kwietniu 1943 r. po zakażeniu tyfusem plamistym skierowany do szpitala obozowego. Po powrocie do zdrowia pracował jako kalifaktor na polu V, później jako pisarz w izbie chorych. Dokładnie przedstawia dzień powszedni w obozie, sposoby kontaktu ze światem zewnętrznym, dokonuje analizy społecznej więźniów, podaje nazwiska aktywistów, działających na rzecz poprawy ich egzystencji. Opisuje też egzekucję Żydów 3 listopada 1943 r. W pamiętniku wykorzystuje fragmenty relacji Czesława Kuleszy i Andrzeja Janiszka dotyczące ewakuacji obozu i marszu ewakuacyjnego przez Kraśnik. Od kwietnia 1944 r. więzień KL Gross-Rosen.
